نوادگان کوروش

باز آمد خون و خاک

hassan — Fri, 18 Dec 2009 15:19:26 GMT

رسیدیم به ماه محرم. این جستار رو واسه این ماه و سوگواری اش نوشتم. مردم رو تو کوچه ها می بینیم که پرچم می برن بالا، شیپور می زنن، تنشون رو زخم می کنن، ... ای وای بر ما!!!

می خوام از مردم خواهش کنم کمی به کارهاشون بیندیشن. سال هاست که دارن این دو ماه رو به سر و سینه می زنن. بی این که چیزی دستگیرشون بشه. نه اندیشه ای، نه راهبردی، نه این که رفتار و پندارشون بهتر می شه، نه این که برداشت بهتری بهشون می رسه. عاشورا بایستی هزاران سال می موند تا دین رو نگه داره. ولی امروز می بینیم که چنین کارکردی نداره، چرا؟

پذیرشش سخته ، ولی من می گم چون از درون تهی شده. از درون تهی اش کردیم. همه ی اون چه این سال ها و تو این ماه ها تو نخش بودیم، چیزایی در رویه (= سطحی) بود. همه اش گریه می کردیم که چرا پیشوای سوممون اون همه زخم برداشت و کشته شد، برادرش جوون بود، پسرش جوون بود، کودک 6 ماهه اش چرا بایستی اون گونه باهاش رفتار می شد، چرا تو گوش دختر 3 ساله اش زدن، چرا بهشون تشنگی دادن، ... . اگه خوب اینا رو خونده باشین ، می بینین که همه اش دنبال آسیب ها و رنج های تن و پیکرشون بودیم. همه اش دردهایی که به تنشون رسید. چرا به دردهای روانشون، به رنج هایی که درونشون رو آزار داد، نپرداختیم یا کمتر پرداختیم؟ اکنون برخی نگرانن که سوگواری های نوینی که دراومده، این رخداد بزرگ و موندگار رو آسیب می زنه. من می گم درسته، ولی دیر دست به کار شدین. مردم ما هنوز واسه پرچم گریه می کنن. هنوز دنبال دست بریده ان. سال هاست تنها با شنیدن نام ها گریه می کنن. تا می گی دست بریده از درد فریاد می کشن. بابا، بسه. همه ی این چیزایی که گفتم ناجوانمردانه بود، درست. دَدمَنِشانه (= وحشیانه) بود، ناسزا بود، آزار بود، رنج بود، گریه داشت... ولی نه این همه. نه این که گنجایش (=ظرفیت) ما و گنجایش این دو ماه، همه اش گریه باشه. چرا یه خرده نمی اندیشین؟ چرا یه کم چیز یاد نمی گیرین؟ چرا پس از سال ها به سر و سینه زدن، هنوز گمون می کنین که واسه رسوا نشدن باید همرنگ دیگران باشین؟ چرا زیر بار ستم می رین؟ چرا چشماتون رو باز نمی کنین؟ چرا سر پیمانتون نمی مونین؟ مگه همه ی اینا رو نمی شه از عاشورا برداشت کرد؟ آیا هنگامی که گریه می کنین و دلتون راه خِرَد رو می بنده ، می تونین دراین باره بیندیشین؟ ستم ستیزی عاشورا، خردورزی عاشورا، آزادگی عاشورا رو کجا می تونیم پیدا کنیم؟ چرا تو پوسته گیر کردیم؟ مغز دین کجاست؟

واژگان پارسی

hassan — Wed, 16 Dec 2009 14:49:40 GMT

آرمیچر = سیم آسه

آلومینیوم = سیمَک

آمپول = آوَندک

اسکناس = ارزبرگ

پنگوئن = یخ مرغ

پونز = پخ میخ

پیراشکی = خور پیچ

خلسه = ربودگی

طبقه = اُشکوب

عُقاب = آلوه

علی رغم ... = برکامه ی ...

غار = اِشکِفت ، گاباره

ققنوس = آتش افروز

قلع = ارزیر

کوارتز = مَهایَـک

مزاج = خیم ، سرشت

ملاط (ملات، همون که تو ساختمون سازی به کار می ره) = آژند

باز هم پارسیه

hassan — Wed, 02 Dec 2009 15:42:45 GMT

به جای «افراط» و «تفریط» می تونیم بگیم : «فراخرَوی در کار» و «کــَمرَوی در کار».

با این که «سرنوشت سازان» پارسیه ، ولی می تونیم به جاش چیزای دیگه هم بگیم ؛ مانند : «اَبَرگـَران».

خوبه بدونین که «سهم» واژه ایه که هم تو پارسی هست و هم تو تازی. ولی با چم (=معنی) های گوناگون . تو پارسی : سهم = ترس و تو تازی : سهم = بهره ، دانگ . پس اونجایی که دارین می گین «سهم من رو بده» دارین از تازی اش بهره می برین و اونجایی که می گین «سهمگین» با پارسی اش سر و کار دارین. «سهام» هم تازیه و «بازار سهام» به پارسی می شه «بها بازار».

«آگر» یه واژه ی پارسیه و تازیان به «آجر» دیگرگونش کردن.

«اَزَل» که به «زمان بی آغاز» گفته می شه ، از «اَسَر» پارسی گرفته شده.

اگه چیزی «نسخه ی بدل» باشه ، بهش می گیم «پچین».

«غاموس» هم پارسیه و تازیا بهش می گن «قاموس».

«پیژامه» به پارسی می شه «پاجامه» . این دو واژه بسیار همانند هم هستن. شاید انگلیسی از پارسی گرفته باشه. شاید هم از اون جا که ریشه ی این دو زبون بسیار نزدیک و هماننده از هزاران سال پیش این دو واژه تو این زبون ها موندگار شده.

میهن پرستی یا میهن گرایی

hassan — Sat, 28 Nov 2009 11:56:18 GMT

این سخنان میهن گرای دیروز و میهن پرست امروزه. خودم رو می گم. دریافتم که میهن گرایی چه زشتی هایی داره و تا چه اندازه با میهن پرستی ناسازگاره. و می دونم که تا چه اندازه نوجوون های ما دارن به سوی میهن گرایی کشیده می شن. خواستم اینا رو بنویسم تا هم بگم که دیگه میهن گرا نیستم و هم بگم که میهن گرایی چیه و میهن پرستی چی؟

میهن پرستی یه چیز زیباست و چیزیه که با مهر و دوستی همراهه و همه میهنی رو که توش بزرگ شدن و از آب و خاکش خوردن و توش زندگی کردن، دوست دارن. چیزیه که واسه هر کشوری نیازه و مردم باید کشورشون رو دوست داشته باشن و ...

ولی میهن گرایی چیه؟

میهن گرایی می گه تنها کشور من و نه هیچ کشور دیگه... میهن گرایی همراه با نژادپرستیه... پر از کینه است. توگذشته ها زندگی می کنه و چشماش کوره. نمی تونه خِرَد گرا باشه. چشم و گوشش بسته است و نمی تونه با جهان و پدیده ها و سرگذشت ها به درستی رو به رو بشه. میهن گرایی همواره یکی از ابزارهای توانمند واسه شاهان و سردمداران خودکامه بوده که با اون مردم رو واسه جنگ و خونریزی و کشورگشایی و هزاران کار زشت دیگه می بردن. میهن گرایی پر از خشم و کینه است و بیشتر بدبختی های سده ی بیستم واسه همین بوده. دامنه اش به دوتا جنگ جهانی هم رسیده و اونجا بود که یه بار دیگه نشون داد تا چه اندازه می تونه پلید و دهشتبار باشه.

امیدوارم با خردورزی زندگی کنین و بدونین چه گام هایی برمی دارین.

راستی این نوشته می تونه دیدگاه بسیاری از شما رو بپذیره. چشم به راه گفته های همراه و یا ناهمراهتونم.

پارسی

hassan — Wed, 25 Nov 2009 13:18:10 GMT

ما می تونیم تو پارسی به «قرآن» بگیم «نـِـپی» .

واژه ی «خطه» به پارسی می شه «کــُـسته» و گمون می ره که تازیا اون رو از پارسی اش گرفتن.

برخی از شماها شاید گمون می کردین که «آک بند» واژه ای بیگانه است. ولی باید بدونین این واژه که به جای «بی عیب» کاربرد داره، پارسیه و از گویش شیرازی اومده. آک = عیب

واژه ی «برهان» از پارسی به تازی رفته و پارسی اش «پَروهان»هست.

«ارابه» هم پارسیه و اگه جایی «عرابه» دیدین بدونین دستکاری تازیاست.

«محراب» هم پارسی تازی شده است. درستش می شه «مهراب».

راستی واژه ی «آمار» پارسیه .

«فلان» به پارسی می شه «بَهمان» .

این همه پارسی تازی شده گفتم، یکی هم تازی پارسی شده بگم: واژه ی «کپل» از «کفل» تازی گرفته شده و پارسی اش می شه «سُرین».

روز جهانی کورش

hassan — Thu, 29 Oct 2009 04:59:18 GMT

۲۹ اکتبر (۷ آبان) روز جهانی کورش بر جهانیان فرخنده باد.

سخن

hassan — Thu, 08 Oct 2009 05:30:58 GMT

Winston Churchill: We make a living by what we get, but we make a life by what we give.

چندتا پارسی بگوییم درهم و برهم

hassan — Sun, 27 Sep 2009 13:47:17 GMT

شمارگان پارسی

واژه ی «صِفر» از «زفر» گرفته شده که اوستاییه . زفر = چنبر (= حلقه).

به جای «ده هزار» که خودش پارسیه می تونیم بگیم «بیوَر».

واژه ی «کرور» پارسی نیست، هندی تازی شده است . چم (= معنی) این واژه «پانسد هزار» هست . ولی روشنه که نیازی نیست هم تراز پارسی داشته باشه.

پارسی «میلیون» هم «وَسان» می شه . جاش می تونیم از «سَد بیوَر» هم بهره ببریم. میلیارد هم می شه «وَسیار» .

در انگارش (= ریاضی) به جای «رقم» از واژه ی «پیکر» بهره می بریم. گرچه این واژه چم های دیگه ای داره ، ولی این جا هم به کار می ره .

از دستورزبان

در دستور زبان پارسی به جای واژه ی «فعل» از واژه ی بسیار زیبای «کارواژه» بهره می بریم. می تونیم «پویه» هم بگیم. به جای «مفعول» هم می گیم «پوییده». پیش از این گفته بودم که «فاعل» می شه «کــُنا» . اکنون بدونین که «پوینده» هم می شه. «مصدر» هم به پارسی «وَچَـک» می شه . «صفت» رو می گیم «زاب» .

پزشکی و روانشناسی

آوانگاری = سونوگرافی

پرتوشناسی = رادیولوژی

پستان نگاری ، پــِستنگاری = ماموگرافی

روان نژند = عصبی

پی = عصب

ورزش ها به پارسی

بیلیارد = تــَـشیره ، گوی بازی

تنیس = پَـگ تاب

فوتبال = لِپگام

والیبال = گوی پَر

باز هم ساستاری

آریستوکراسی = نژاده خواهی

بورژوازی = دارامندی

بوروکراسی = دیوان سالاری

تئوکراسی = دین سالاری

دموکراسی = مردم سالاری

ضحاک

hassan — Sat, 12 Sep 2009 01:42:38 GMT

این مرد رو که می شناسین . تو شاهنامه ازش فراوون هست . ولی از اونجا که از گفت و گو درباره ی نام ها خوشم میاد اومدم این نام رو بررسی کنیم :

پارسی اش می شه «دهاک». این دیدگاه که این واژه پارسیه بیشتر با خرد همخونی داره. یکی این که برخی ها می گن «دهاک» همون «آژی دهاک» هست که واپسین شاه ماد بوده. خود واژه ی «دهاک» هم واژه ی بسیار زیباییه که این گونه ساخته شده : ده + آک (=عیب) . می گن ده تا آک بزرگ داشته که ایناهاشن : 1- زشت پیکری 2- کوتاهی 3- بادسری 4- بی شرمی 5- شکم بارگی 6- بد زبانی 7- ستمگری 8- شتاب زدگی 9- بد دلی 10- دروغ گویی (خودمونیم ها، چی بوده واسه خودش !!!)

ولی یه دیدگاه دیگه هست که می گه این بچه پدر و مادرش تازی بوده ان و هنگامی که این بچه زاده شد دو تا دندون نیش داشت. به گونه ای که گویی داره می خنده. از این رو پدر و مادرش که تازی بودن نامش رو «ضحاک (=خندان)» گذاشتن .

جومونگ

hassan — Sat, 12 Sep 2009 01:41:32 GMT

جومونگ هم به پایان رسید. بسیاری ها تو این چند ماه می گفتن که چیه این برنامه های کره ای رو نشون می دین و چیزای بهتر رونمی کنین. پاسخ اینا رو کوتاه می دم. تو این سال ها برنامه ای پخش شده که تا این اندازه آموزنده باشه؟ روند پایه گزاری یه کشور و تلاش ها و از خود گذشتگی هایی که نیاز داره رو به خوبی تو «جومونگ» دیدیم. رفتار زبر دست با زیردست ها رو دیدیم. یاد گرفتیم چگونه خشم و کینه رو پنهان کنیم. چگونه آماجی (=هدف) واسه زندگی مون داشته باشیم و واسه رسیدن بهش تلاش کنیم و ... .

جدا از این یه چیز دیگه هم هست که دیشب بهش پی بردم و اون چرایی (=علت) ساخت «جومونگ» هست. «جومونگ» واسه کره ی اباختری (= شمالی) و بزرگترین شاه اوناست که شاهنشاهی «هان» رو که پس از «هخامنشیان» و «ساسانیان» بزرگترین فرمانروایی آسیا بوده نابود کرد. اکنون دو کره ی اباختری و نیمروزین (= جنوبی) با هم به گونه ای هستن که به گفته ی یکی از خود کره ای های نیمروزین مانند ایران و اسرائیلن ! باور کنین این سخن یه کره ایه که خودم باهاش گفت و گو کردم. ولی چرا کره ی نیمروزین اومد و «جومونگ» رو ساخت و گذشته ی پرشکوه دشمنش رو نشون داد؟

به دید من کره ای های نیمروز خواستن تا ریشه شون رو به همه نشون بدن. «اونجو» پسر دوم «سوسانو» بود که بخش چشمگیری از کشورشون رو پایه ریزی کرد. اونا «جومونگ» رو ساختن تا بگن که نیاکانشون چه تلاش ها کردن و اگه سپس دو ریشه شدن (با این که هر دو از یه ریشه ان) همه ی شکوه اونا با همه. امروز جهان پیشرفت کره ی نیمروزی رو داره به چشم می بینه . کره ی اباختری (=شمالی) که خودتون می دونین داره چی کار می کنه. هر اندازه هم باشه به پیشرفت کره ی نیمروزین (=جنوبی) نمی رسه . کره ی نیمروزی اکنونش روشنه و همه دارن می بیننش. ولی نیاز داشت تا گذشته اش هم روشن باشه. هاتا (=حتی) اگه تو این کار شکوه گذشته ی دشمنش هم بالا بره ولی چیزی از ارزش های کره ی نیمروزی کم نمی شه و سود بیش تر واسه اوناست.

و این خودش یه آموزش دیگه است واسه ماها که هاتا به پیشینه ی خودمون نگاه نمی کنیم و نمی دونیم که چگونه می شه با بالاتر بردن دشمنمون خودمون سود کنیم.